خط زندگی

 در این جاده خاكی عجب كه بی انتهاست با آنكه گفتند نهایت این خط رسیدن به انتهاست. وقتی كه بهت می گن برو و محبت كن ، می خوای كه بری ولی نمی دونی از كجا و با كدوم نشون با كدوم وجود ، توی كتاب زندگی سرفصل همه كارها رفتن و رفتن و دیدن و گذشتن و نهایتش از خود گذشتگیه . همیشه به خودم می گم میشه رسید به جایی كه از بهشت خدا بهشت تر باشه !! اما نه بدون وجود ایثار و محبت می دونم كه هرگز نمیشه، تو رفتن همیشه می گن باید راه باشه و یه جفت پا، ولی بازم من می گم !! اگه خدا كنارت نباشه و دستت توی دستاش ، آگه كمك نكنه ! نمیشه كاری كرد نمی تونی قدم از قدم برداشت. در عبور عابرای بی هدف تنها كفشهای فقر ، نالان از حركت می نالد و كفشهای واكس زده و گران بهای ثروت بی هیچ دغدغه به حركت مستقیم و اتو كشیده خود ادامه میدن ، البته اینو مادیون می گن ؟؟ ولی من می گم همیشه این وسط یه چیزی بوده و هست كه جدا از همه فرقها و تبعیض ها بوده و هست و اونم قدرت و عظمت خود خداست ،یكی با ثروت سالی ده بار میره در خونه خدا و در می زنه كه ای خدا من اله ام و بله ام ،روزی هزار بار می ره مسجد و پیشونی به سجاده می زاره و زار زار گریه می كنه و خدا رو با التماس صدا می كنه ، ولی كه چی ؟ خوب معلومه ، به خیال خودش و خیال خیلی ها مثل خودش ، خیلی مومنه و آخرت كلید شش دانگ یه ویلای بهشتی توی شمالی ترین جای بهشت مال اونه ، رد خور نداره كه حتما یه ده بیست تایی حوری هم كنیز و ندیم اون ، چرا چون كه ده بار حج رفته و هزار بار ریا كرده و صد هزار بار استغاثه واسه دل خودش اونم نه برای مردم بلكه ای خدا من خوبم ، من فلانم ،نه كه بگی كمكی به مردم نكرده ، مثلا یه قرون زكات داده كه هزار تا درد و بلا و رنج رو از خودش دور كنه كه نكنه یه موقع دردی به تن و روحش بخوره و مسافرت آخر هفته اش به شمال و ویلاهای آنچنانی زیبا كنار بهم بخوره ، یه هر از چند گاهی هم یه 50 تومانی كهنه كه دیگه به درد كرایه و قیمت یه بستنی هم نمی شه و برای دور ریختن خوبه رو توی صندوق صدقات ، اونم صندوق صدقاتی كه حتما كار كنه و بلا دور كن باشه ای هر از چند گاهی می اندازه و توی دلش می گه كه دیگه با این كارم حتما شش دونگ ویلای شمالی ضلع غربی بهشت رو به نام من امضاء زدند ،ولی چیزی كه هیچ موقع گرونی این التماس به درگاه خدا رو جاشو به ارزونی وراحتی اجابت یه دعا از كسی كه حق الناس بنده خدا رو داده رو ، نمیدن ، همینه دیگه !! هزار و یك گناه می كنه ،به اسم این كارها مثلا می خواهد ای ،جبران كنه ، تازه جبران كه نه ،كار نیك از پر كردن است رو اجابت كنه ،
ببنم كی گفته كه خدا نمره قبولی رو به این می ده ، اصلا خدا توی عبادت خط نكشیده و بگه توی این ترم از زندگی شما اگه توی این واحد ، این واحد نمره پایین تر از ده بگیرید ردید و این واحد ،این درس رو ده گرفتید ، قبول ؟؟؟؟
گفته انسان باش ، مثل همون چوپان كه توی صحرا با خدا با جمله های عاشقونه راز و نیاز می كرد و خواهش و هوای دلش رو با جارو كردن خونه خدا ، شستن رخت و لباس خدا ، بوسیدن دست پای اون بیان می كرد، عشق به خدا داشتن و نداشتن سرش نمی شه ، همیشه بدون معطلی فقط دلت رو مثل محفلی باز بذاری كه هر طریقی كه بلده قربونی همه نشونی های بی سوالش بشه ، آره اون خداست كه همیشه فدا میشه و فداكاری می كنه اونه كه دستت رو می گیره و بهت میگه برترین مخلوقم ،عزیزم این راه توست ؟ این هم نشانه های این راه ،آره خدا ، اونكه كه به تو می گه كه «باید رفت تا رسید به اوج رضایت خلق خدا».
ولی خوب می دونم كه همه ما روی خط زندگی از جایی كه نقطه شروع حركتمون هست تا جایی كه روی جاده عبور نوشتند 50 متر تا خط پایان ، 30 متر تا خط پایان و … خط پایان یه چیز رو همه باهم داریم ، عشق به ابدیت وجود مقدس خدا، عشق به وارستگی صداقت حرفهای قشنگ خدا توی آیه های آفرینشش ، هرچند ممكنه كه اونهایی كه جنس وجودشون از سنگهای كهكشونی باشه به این بادها دلشون نلرزه و بگن أی بابا كی می گه ، خودمون بدون كمك به دیگران، میتونیم، حق الناس دیگه چیه چه كمكی می تونه بكنه ، و شاید حتی به صدای عبور یك عابر كوچكترین اهمیت ندن ، ولی بازم صدای زندگی توی ساز جاده بدون وجود خدا هیچ موقعه نمی دمه ، هیچ كس اگه دعای خیر تعالی بلند مرتبه همراهش نباشه بزرگ نمیشه، جون نمی گیره و نمیشه یه انسان،
اگه حس كنی همه خوبند ، خوب حس خوبی و لی بقول آیه های خدا باید «رفت و دور شد از همه گلهای زینتی و نرسید به سیرابی كه از وجود یك كاكتوس نصیبت می شه چون كه سیرابی كه از كاكتوس بخواهد نصیب آدم بشه اصلا به درد نمیخوره »، مادرم همیشه می گه كه باید دور شد از همه اونهایی كه فریبت می دن ، اونهایی كه عمری صداقت رو بلعیدن و قورت دادن ، و نفرت و كینه های شیطانی رو قی كردن، اونهایی كه خدای خودشون رو پشت تارهای صوتی چشمهاشون می بینند و از جلو دید ندارند و در واقع كورند و از پشت اندیشه های غلط خودشون می بینن، اونهایی كه گفتن یا علی به اسم و تا آخرش نمودن ، اونهایی كه با همه عظمت خدا بنده ش رو نادید گرفتن ، اونهایی كه روی گلبرگ حق تیغی از جنس عداوت كشیدند اونهایی كه با وجودشون روی احساس یاس روی قلب پا گذاشتند . و وای به حال كسی كه روی احساس بهترین بنده خدا پا بذاره و تازه به این بسنده نكنه و خط نیستی به همه خوبی های تك تك بنده بكشه ، اونهایی كه دم از عشق به خدا و خلقتش زدند ولی هرگز یك گلبرگ از وجود این آیه ها رو درك نكردند و اونهایی كه در نهایت این همه عظمت خدا و دنیا تنها حرفشون خواستن بود ، خواستن به قیمت هر چیزی !!! حتی به قیمت ترك برداشتن ارزشهای یك انسان، و مخصوصا انسانهای ضعیف ، انسانهایی كه از یه نعمتی به هر دلیل محرومند ، ولی قلبا مهربونند ، ما حق نداریم كه توی كارگاه آفرینش خدا ،كسی رو به جرم فقیر بودن مسخره كنیم، ما وجودی جز تلی خاك بی ارزش نخواهیم داشت اگه بخواهیم كه روح انسانیت خودمون رو در نگاه های تحقیر آمیز به یه بنده به خاطر نداشتن خیلی چیزها گره بدیم ، میگن دیونه است طرف ، خوب باشه ، اونم یه نوع خلقته ، اصلا تو چكاره این كارگاه و بارگاه پر عظمت خدا هستی كه بر میگردی میگی اه فلانی چقدر زشته، زشتی هم نعمته ، لوچ و لنگی هم یه نوع آفرینش ، آفرینشی كه حكمت اون با خالقه ، نه تو بنده معدوم،
امروز كه من با تنی تبسم كرده مردد از عبورم ، می ترسم ، سیاهی انتهای راه ، راهی كه خود برای خود از فكر و اندیشه های غلط مادیت برای خود بسازم، كلاغهای پر صدای مادی هز از گاهی قارقار كنان شروع یه فصل از مادی بودن را در زمستانی از اندیشه سرد نوید می دن، گرگهای انسان نمایی كه ترس انگیز و پر اضطراب در لبه های جاده انسانیت كمین كرده به انتظار دریدن ماهیت انسانیت ، هر از چند گاهی زوزه می كشن، و عقابهای تیز منقار بر روی صنوبرهای بلندزندگی ترس از شكار شدن را به اشاره ای نشان می دهند ، خدای من نكند كه كوچه هایی ناآشنا و غریبه هایی هزار رنگ و پر فریب ، مانعی از رفتن باشند، برای پایین پنجره عشق واسه گفتن یه سلام،
دوست ندارم كه غرق در صدای زندگی روی آسفالت ها ، روی پنجره های دوده گرفته باشم ، دیگه دوست ندارم پنجره های شهرم ، همون پنجره هایی كه سالیان سال باز بدون قدیما به روی خدا ، این بار بسته بشن به روی رنگ خدا و می خوام همه پنجره ها بدونن كه پشت شیشه مات و كدرشون چشمای كم سویی از دورها هنوز هم پیداست كه عاشق خود خدا و رنگهای نشات گرفته از نورالهی اونه، دل آدمای خدا پرست همیشه منتظره ، حیفه كه بسته باشن ، دلم می خواست كه در قل قل آب جوش سماورهای نفتی خونه مادر بزرگها قل قل هلهله و شادی باشه و از پشت دیوارهای كاهگلی كوچه های قدیمی بشه صدای اذون و ندای منادی رو به نیكی و خوب بودن شنید . به امید اون روز.